Diabolic

Je herinnert je toch nog wel de wilde gonzo-films van Diabolic uit de late jaren ’90? Je duikt erin, in hun chaotische gangbangs en creampie-marathons, allemaal gefilmd met dat zweterige, sarcastische randje door Mike Quasar – het is hilarisch overdreven, half porno, half komische roast. Je hebt gelachen, gekrompen, toch op replay gedrukt, maar wacht maar tot je hoort hoe ze die taboe-rollenspel-sfeer perfect hebben weten te vangen.

Man, als je op zoek bent naar die rauwe, ongefilterde gonzo-kick die Diabolic je geeft, dan heb je de jackpot gewonnen. Sinds hun start in 1998 zijn ze pioniers in het soort rauwe porno dat je helemaal kapot en met een grijns achterlaat. Je hebt hun materiaal waarschijnlijk al eens ’s avonds laat gebingewatcht, met een bonzend hart terwijl de camera’s zich midden in de chaos storten – geen onzin met een script, gewoon pure, zweterige chaos die je verslaafd maakt als een slechte gewoonte. Stel je voor: je scrolt door Diabolic.com, en bam, hun enorme bibliotheek slaat je omver met top pornosterren die er volop tegenaan gaan. Anale scènes die grenzen verleggen, gangbangs waarbij één meisje verdrinkt in kerels, orgieën die kamers veranderen in gladde slagvelden – noem maar op, ze hebben het verwoest. Ik herinner me mijn eerste Diabolic-film; ik dacht dat het standaardkost zou zijn, maar nee, het sloeg in als een goederentrein, waardoor ik met open mond zat en naar tissues moest grijpen. Mijn sarcastische ik zegt dat het “kunst” is, maar eigenlijk is het het smerige genie dat ervoor zorgt dat je terug blijft komen, zelfs als je browsergeschiedenis je hard veroordeelt.

We spoelen door naar nu: na meer dan 23 jaar in het vak blijft regisseur Mike Quasar nieuwe producties afleveren die tijdloos en toch eigenzinnig aanvoelen. Creampies die van realisme druipen, familierolspel dat even taboe als hilarisch is – stiefzus-scenario’s die je midden in de actie aan het lachen brengen, tieners met dat onschuldige vuur, MILF’s die elke centimeter beheersen als professionals. Je hebt die kick wel eens gevoeld, toch? Als de actie zo echt is, zou je zweren dat je in de kamer bent en rondvliegende vloeistoffen ontwijkt.

Ze hebben weliswaar prijzen in de wacht gesleept, maar wie geeft er nou om trofeeën als de porno zo verslavend is? Diabolic speelt niet in op de smaak van het publiek; het maakt indruk. Je hebt gelachen om het overdreven gekreun, je ogen gerold bij de pure overdaad, en toch druk je op ‘opnieuw afspelen’. Het is juist dat sarcastische randje – wetende dat het allemaal geënsceneerde waanzin is – dat het zo geweldig maakt. Duik erin, viezerik; hun collectie is jouw speeltuin. Geef mij alleen niet de schuld als je weer helemaal kapot bent, grijnzend als een idioot.